Als kind speelde ik graag winkeltje. Ik legde een kleed op de stoep en stalde oude troep uit: een pop zonder ogen, een gevonden beer, stukgelezen stripboeken, speldjes uit de tijd van de speldjes rage, stuiterballen uit de tijd van de stuiterballen rage en een stel versleten tollen uit de tollentijd.

Alles 10 cent schreef ik op een stuk karton en ging vol goede moed naast mijn kleedje zitten. Nu maar wachten op klanten. Dat kon nog wel eens lang duren. De straat waar wij woonden lag in een rustige nieuwbouwwijk, dus erg veel volk was er niet op de been. Toch was dat wachten nog lang niet het moeilijkste. Het werd pas lastig als er wel een mevrouw of meneer voorbij kwam. Als de zaken slecht gaan moet je dat als winkelier vooral niet laten merken, zoveel had ik al wel begrepen van het kleine ondernemerschap. En omdat ik overduidelijk niets om handen had waarmee ik succesvolle indruk kon maken, probeerde ik het juiste gezicht op te zetten. Een gezicht waaraan de voorbijganger kon zien dat hoorde bij een verkoper die altijd druk druk druk met klanten in de weer was, maar die heel toevallig nu even pauze had omdat er heel toevallig nu even geen klant in de zaak was. En die er alle vertrouwen in heeft dat zo meteen de mensen zich weer met tientallen tegelijk voor zijn kassa zullen verdringen.
Meestal deden de voorbijgangers precies datgene waar ze hun naam aan danken: ze gingen voorbij. Zonder mijn koopwaar of gezicht te zien.
In de Frankenstraat liggen zelden kleedjes op de stoep, maar er zijn wel veel winkels met verkopers en ook zijn er altijd veel voorbijgangers. Dat zorgt voor een hoop levendigheid. Hoe zal dat zijn als straks de winkels verhuizen naar de Voltastraat? Verhuizen die voorbijgangers dan mee? En hoe moet het dan met de winkels die achter blijven? Zouden er voor hen voldoende voorbijgangers overblijven?
Terwijl ik me alvast mentaal probeer voor te breiden op een stille, saaie, Frankenstraat komen er intussen ook doodgewoon nieuwe winkels bij. Waar vroeger de dierenwinkel zat, zit ineens een nieuwe dierenwinkel. En op een plek waar jarenlang geen enkele woon- of winkelactiviteit was te bespeuren zit nu opeens een winkeltje, een lief klein winkeltje waarvan ik naam natuurlijk niet mag noemen. En dat is nogal jammer want ik gun dit winkeltje een succesvol bestaan ? dat gun ik iedere winkel natuurlijk, ik ben heus de kwaadste niet ? maar dit is zo?n dapper klein winkeltje waar ze iets ongebruikelijks verkopen, iets wat je niet elke dag nodig hebt, iets waarvan je je afvraagt of dat wel gaat lopen hier in de buurt. En dus maak ik driftig mond op mond reclame. Uit solidariteit.
Het pandje is prachtig opgeknapt en ingericht; en de bloemboeketten van vrienden en familie vrolijkten de eerste weken de boel nog extra op. De twee dames die de boel bestieren hoeven voorlopig nog niet te oefenen in ik-doe nu-even-niets-maar?ik-heb-het-eigenlijk-heel-druk-gezichten. Als ik voorbij kom is er altijd bedrijvigheid. Is het geen klant die wordt geholpen, dan wordt er toch druk overlegd of getelefoneerd of dingen uit dozen gehaald en ergens neergezet. En dat ziet er allemaal erg echt, en niet toneelgespeeld uit. Gelukkig.
Wat trouwens extra bijzonder is: de spullen kosten nog net geen 10 cent, maar heel veel scheelt het niet. Dus ga kijken zou ik zeggen, wees geen voorbijganger maar een binnenwipper. En zegt het voort, zegt het voort.

Reageren? Email: Dit e-mailadres wordt beschermd tegen spam bots, u heeft Javascript nodig om het te bekijken

Reacties (0) >>

Schrijf reactie

U moet ingelogd zijn om commentaar te geven. Eerst registreren als u nog geen account hebt.